บันทึกนี้ขอเขียนถึงการเดินทางที่แสนไกล แต่ไม่ไกลเกินจะไป

เป็นเรื่องราวของความรู้สึกเพียงไม่กี่วันที่เราไปสัมผัส

ภูเก็ต เป็นเมืองเล็กๆ จังหวัดเล็กๆ ที่ใครหลายๆคนอาจมองข้ามไป

ถ้าให้เปรียบเทียบภูเก็ตกับสิ่งหนึ่ง ภูเก็ตก็คงจะเหมือน หญิงสาวที่มีหน้าตาสวยงาม

แต่แฝงไปด้วยหลายอารมณ์ในคนๆเดียว ยังมีอีกหลายอย่างที่ยังน่าค้นหา

มีความแตกต่างระหว่างของหลายสิ่ง แต่มันก้อสามารถเข้ากันได้อย่างลงตัว

หญิงสาวคนนี้ มีความทันสมัย แต่ก้อยังแฝงไปด้วยความคลาสสิคด้วยการคงไว้ด้วยความเป็นอดีต

ความย้อนยุคของหลายสิ่ง หลายอย่าง ถ้าพูดถึงภูเก็ต ใครหลายคนอาจนึกถึงทะเล

หรือเมืองที่เต็มไปด้วยชาวต่างชาติ มันเป็นเรื่องจริง แต่ทว่า....

ภูเก็ตยังมีสิ่งที่ใครหลายคนอาจไม่รู้จักมากกว่านั้น ความสวยงามจากภายนอกหรือสิ่งที่

ใครหลายคนมองเห็นอาจเป็นเพียงเปลือกบางๆ ของที่นี่ แท้จริงแล้ว เมืองภูเก็ตยังเต็มไปด้วย

ความคงไว้ซึ่งเอกลักษณ์ ไม่ว่าจะเป็นบ้านเรือนที่ยังคงไว้ซึ่งความเป็นอดีตได้อย่างชัดเจน มีถนนเมืองเก่า

ที่จะมีวันที่เจ้าของบ้านเปิดบ้านต้อนรับผู้คนภายนอก ให้เข้าใจถึงชีวิตความเป็นอยู่ของคนที่นี่

รถสองแถวหรือรถโดยสารที่มีสีสันสวยงาม ไม่ใช่รถเลิศหรูราคาแพง แต่มีคุณค่าทางจิตใจเมื่อได้พบเห็น

เราเห็นครั้งแรก ทำให้เรานึกถึงตอนเด็กๆ ที่เราเคยนั่งรถแบบนี้ ซึ่งตอนนี้หาดูได้ยากเหลือเกิน

อาหารการกินของคนในท้องถิ่น ที่เราไม่เคยรู้จัก เป็นอาหารชื่อแปลก หน้าตาแปลกๆ แต่เรื่องของรสชาต

ไม่ต้องพูดถึง อาหารที่นี่อร่อยจริง ถ้าเราอยู่นานกว่านี้น้ำหนักคงขึ้นอีกหลายสิบกิโล มีทั้ง โอ้เอ๋ว โลบะ โอวต๊าว

และยังมีอีกหลายอย่างที่เรายังนึกไม่ออก แต่ที่รู้ร้านส้มตำที่อยู่ตรงท่าเทียบเรือหาดราไวย์อร่อยที่สุด....

เท่าที่เคยกินมา ไม่ใช่แค่ส้มตำอย่างเดียวที่อร่อยแต่เป็นทุกอย่างที่สั่งมาอร่อยหมด ตอนที่เรากิน พี่ๆที่ไปกับเรา

คงรำคาญที่เราพูดว่าอร่อยทุก 5 นาที ก็มันอร่อยจริงๆนี่นา ราคาไม่แพงเกินตามสภาพพื้นที่ พี่คนที่ขายเป็นกระเทย

ทาปากสีชมพู ดูแลพวกเราดีมาก ถ้าใครผ่านไปแถวนั้นอย่าลืมแวะไปอุดหนุนนะคะ อีกสิ่งหนึ่งที่ไม่พูดถึงไม่ได้

คือธรรมชาติของที่นี่ ที่นี่มีทะเลเยอะ หาดเยอะ มีน้ำตก มีภูเขาสูงที่สวยงามเส้นทางในการเดินทางขึ้นเขา

หากคุณขับรถไม่แข็งรับรองว่าสามารถตกเขาตายได้เลยล่ะ เป็นเส้นทางเลียบถูเขา ทั้งสูง ทั้งชัน และมีโค้งเยอะ

เกินจะคาดเดา แต่ความสูงก็ไม่ทำให้เราเบื่อ เพราะบนความสูงนั้น ยังมีสิ่งสวยงามซ่อนอยู่เสมอ มีจุดชมวิว

บนยอดภูเขาที่ทำให้เราสามารถมองเห็นได้เกือบทั่วเมืองภูเก็ต ที่เขารัง เป็นบรรยากาศที่ยากเกินจะสัมผัสเพราะ

บนนั้นยังมีความสงบอยู่ เนื่องจากเวลาที่เราขึ้นไปบนนั้นคนยังน้อยอยู่ ไม่วุ่นวายเหมาะกับการไปสูดอากาศหายใจ

รับลมตอนเช้าๆ มองเห็นอะไรที่กว้างขึ้น ไกลขึ้น และมองดูความเป็นภูเก็ตได้ชัดเจนยิ่งขึ้น ที่สำคัญที่สุด

คือแหลมพรหมเทพ หากใครไม่ได้มาที่นี่ก็เหมือนมาไม่ถึงภูเก็ต เมื่อก่อนไม่เข้าใจว่าทำไม ถึงชื่อว่า

แหลมพรหมเทพ แต่พอได้ขึ้นไปถึงได้รู้ว่า บนนั้นมีศาลพระพรหมตั้งอยู่ และมีแหลมยื่นออกไปกลางทะเล

ได้ไปเห็นกับตาถึงได้รู้ความจริง ใครหลายคนบอกไว้ว่าให้ไปที่นั่นตอนที่พระอาทิตย์ตก เพราะหากมองพระอาทิตย์

จากตรงนั้นจะสวยมาก แต่วันที่เราไป เป็นวันที่เมฆเยอะเลยคาดว่าไม่น่ามองเห็นพระอาทิตย์ แต่ก็ยังดีที่ได้ไป

สวยงามจริงๆ สวยงามที่ธรรมชาติยังหลงเหลืออยู่มากพอ พอที่จะทำให้เรารู้สึกว่าที่นี่ มีคุณค่ามากกว่าที่เราเคยคิด

เพราะไม่เพียงแต่ความเจริญ การท่องเที่ยว การมีรีสอร์ทที่พักมากมาย การที่มีชาวต่างชาติเยอะ แต่ที่นี่......

ยังคงหลงเหลือความเป็นตัวตนตั้งแต่อดีต จนถึงปัจจุบันอย่างไม่เสื่อมคลาย ถึงแม้ว่าบางสิ่งบางอย่างอาจมีการ

พัฒนาหรือเปลี่ยนแปลงให้มีความทันสมัยมากขึ้น แต่ก็เข้ากันได้อย่างลงตัวในเมืองเล็กๆ เมืองเล็กที่เรารู้สึกว่า

เรายังเที่ยวที่นี่ไม่หมด อยากมีเวลาอยู่ที่นี่ให้นานกว่านี้ อยากอยู่ที่นี่จัดจนคิดจะอยากมีบ้านอยู่ที่นี่เลยด้วยซ้ำ

แต่มันคงยากที่จะทำได้ วันที่ผ่านมาเราก็ทำได้เพียงแต่ถ่ายภาพและเก็บความทรงจำด้วยสายตา ด้วยสมอง

ด้วยความรู้สึก พวกพี่ๆที่ไปกับเราอาจมองว่าเราบ้ากล้อง ชอบถ่ายรูปเกิน แต่มันก็เป็นสิ่งเดียวที่ทำให้เราสามารถ

เก็บความทรงจำของเรา ไว้ให้คนอื่นเห็นได้ แม้ว่าเขาไม่ได้ไปที่นั่นกับเรา มันทำให้คนอื่นมองเห็นในมุมมอง

ที่เราได้เห็นและนี่คือจุดประสงค์หลักที่เราชอบถ่ายรูป ถึงแม้ว่าภาพถ่ายอาจไม่สวยงามในมุมมองของคนอื่น

แต่ในความคิดเราแล้วมันความทรงจำที่สวยงามที่สุดเท่าที่เราได้สัมผัสกับมัน ความทรงจำที่ไม่รู้ว่าเราจะได้ไปยืน

ตรงนั้นอีกมั้ย อาจเป็นเวลาห้าปี สิบปี สามสิบปี หรืออาจไม่ได้ไปอีก แต่มันก็ทำให้เรายิ้มได้เสมอ

เมื่อหยิบภาพถ่ายขึ้นมาดู เวลามันย้อนกลับไปไม่ได้แต่ภาพถ่ายมันทำให้เราคิดย้อนกลับไปนึกถึงมันได้

กลับมาที่เรื่องของภูเก็ต เราทำให้คนที่ไปกับเราสามารถบ่นได้ 555 เนื่องจากเราไปที่นั่นเรามีคำถาม ที่ถาม

พวกพี่ๆ เป็นพันๆ คำถาม เกี่ยวกับที่นั่น จนเค้าเบื่อที่จะตอบเรา ภูเก็ตยังมีอะไรอีกมากที่เรายังไม่รู้

ที่ที่เรายังไม่ได้ไป สักวันนึงซึ่งไม่รู้ว่าเมื่อไหร่....ฉันสัญญาว่าฉันจะกลับไปหาหญิงสาวที่มีความงดงาม

และคิดว่าเธอยังรอฉันและทุกๆคนอยู่เสมอ .......ภูเก็ตเมืองเล็กที่ยังคง งดงาม ^___^